ਓਡਿਨ ਨੇ ਰੂਨ ਇਉਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੁੱਖ ਯੱਗਦਰਾਸਿਲ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਰਾਤਾਂ ਲਟਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇਜ਼ੇ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਲੀ। ਫਿਰ, ਚੀਕਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਬਲੀ
ਰੂਨ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਸਗੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਓਡਿਨ ਨੂੰ ਉਹ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ — ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਬਲੀਦਾਨ ਦੀ ਕਠਿਨ ਪਰੀਖਿਆ ਰਾਹੀਂ ਖੋਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੱਗੇ ਭੇਟ ਕਰਕੇ।
ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਰਾਤਾਂ
ਜਿਵੇਂ ਕਵਿਤਾ ਹਾਵਾਮਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੂਨਾਤਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਡਿਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਲਦੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੁੱਖ ਯੱਗਦਰਾਸਿਲ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਨੌਂ ਰਾਤਾਂ ਲਟਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇਜ਼ੇ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਰੋਟੀ ਮਿਲੀ ਨਾ ਸਿੰਙ ਵਿੱਚੋਂ ਪੀਣ ਨੂੰ। ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਝਾਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵੱਲ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰੂਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰ
ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ, ਚੀਕਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਰੂਨ ਝਪਟ ਲਏ — ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਪੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪ ਰੂਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗੀਤ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ: ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਨ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਖੁੰਢੀ ਕਰਨ ਦੇ, ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਦੇ ਜਾਦੂ। ਇਉਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆਨ ਦੁੱਖ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਐਲਫ਼ਾਂ, ਬੌਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਸਭ ਲਈ ਰੂਨ ਉੱਕਰੇ ਅਤੇ ਰੰਗੇ।
ਪੜ੍ਹੋ: ਓਡਿਨ, ਯੱਗਦਰਾਸਿਲ ਅਤੇ ਐਲਡਰ ਫ਼ੁਥਾਰਕ ਬਾਰੇ।
ਸਵਾਲ
ਓਡਿਨ ਯੱਗਦਰਾਸਿਲ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਟਕਿਆ?
ਨੌਂ ਰਾਤਾਂ।
ਇਹ ਕਥਾ ਕਿੱਥੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ?
ਹਾਵਾਮਾਲ ਦੇ ਰੂਨਾਤਾਲ ਬੰਦਾਂ ਵਿੱਚ।

