โอดินได้รูนมาด้วยการแขวนตัวเก้าคืนบนต้นไม้แห่งโลกอิกดราซิล โดยถูกแทงด้วยหอกของตนเอง เป็นการบูชายัญตนเองแด่ตนเอง จากนั้นเขาก็กรีดร้องและหยิบรูนขึ้นมา
การบูชายัญตนเอง
รูนไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษร แต่เป็นภาชนะบรรจุพลังที่ซ่อนอยู่ และโอดินไม่ได้รับมันมาเป็นของขวัญ เขาช่วงชิงมันมาผ่านการทดสอบด้วยการสละตนเอง ถวายตนเองแด่ตนเอง
เก้าคืนบนต้นไม้
ดังที่บทกวีฮาวามาลเล่าไว้ในบทที่เรียกว่ารูนาทัล โอดินแขวนตัวอยู่บนต้นไม้แห่งโลกอิกดราซิลที่ถูกลมโหมพัด เป็นเวลาเก้าคืนเต็ม ถูกแทงด้วยหอกของตนเอง ไม่ได้รับทั้งขนมปังและเครื่องดื่มจากเขาสัตว์ เขาเพ่งมองลงไปในความมืดเบื้องล่างอยู่เพียงลำพัง พยายามยื่นตัวลงสู่ความลึก
รูนและคาถาของรูน
ในที่สุด เขากรีดร้องและคว้ารูนขึ้นมา แล้วก็ร่วงลงจากต้นไม้ จากความทุกข์ทรมานนั้น เขาไม่ได้เพียงรูนเท่านั้น แต่ยังได้บทเพลงและคาถาอันทรงพลังที่รูนบรรจุไว้: มนตร์รักษาบาดแผล ทำให้คมดาบของศัตรูทื่อ ดับไฟ สงบทะเล และปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาพูด ดังนั้นเทพผู้ทรงปัญญาที่สุดจึงได้ปัญญาอันลึกซึ้งที่สุดของตนมาด้วยความทุกข์ทรมาน และเขาเองคือผู้แรกที่สลักและลงสีรูนให้แก่ทั้งเทพ เอลฟ์ คนแคระ และมนุษย์
อ่านเรื่องโอดิน อิกดราซิล และเอลเดอร์ฟูธาร์ก
คำถาม
โอดินแขวนตัวอยู่บนอิกดราซิลนานเท่าใด
เก้าคืน
เรื่องนี้เล่าไว้ที่ใด
ในบทรูนาทัล (Rúnatal) ของฮาวามาล (Hávamál)

