ภาพ: Tasnu Arakun, สาธารณสมบัติ, แหล่งที่มา
หลังยุคไวกิ้ง รูนค่อย ๆ หลีกทางให้อักษรละติน แต่ไม่ได้หายไป รูนจุดยุคกลางสอดคล้องกับเสียงในภาษาละติน และในดาลาร์นา ประเทศสวีเดน ผู้คนยังสลักรูนจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
รูนหลังคริสต์ศตวรรษที่ 11
หลังยุคฟูธอร์กแองโกล-แซกซอน รูนค่อย ๆ เสื่อมถอยในการใช้งานจริงทั่วยุโรป อันเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ศาสนา และเทคโนโลยี ที่เด่นชัดที่สุดคือการแผ่ขยายของศาสนาคริสต์และการรับอักษรละตินมาใช้ แต่รูนก็ปรับตัว: หลังคริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อศาสนาคริสต์แผ่ขยายในสแกนดิเนเวีย "รูนจุด"ในยุคกลางได้ขยายชุดตัวอักษรให้สอดคล้องกับระบบเสียงของภาษาละตินมากขึ้น และรูนก็อยู่ร่วมกับอักษรละตินจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 14–16
ปลายยุคกลาง
เมื่อถึงปลายยุคกลาง แท่นพิมพ์และอักษรละตินที่เป็นมาตรฐานได้ผลักรูนไปอยู่ชายขอบ ถึงกระนั้นรูนก็ยังอยู่รอดในชนบทอย่างดาลาร์นา ประเทศสวีเดน จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังใช้สำหรับปฏิทินและจารึก
ในดาลาร์นา ตัวอักษรเก่าได้พัฒนาเป็นรูนดาเลคาร์เลีย ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างรูนกับอักษรละติน ที่ชาวนายังสลักบนบ้าน เครื่องเรือน และชามเมื่อคาร์ล ลินเนียสมาเยือนในปี 1734 ปฏิทินรูนซึ่งเป็นแท่งไม้ที่บอกวัน เทศกาล และวัฏจักรของดวงจันทร์ ถูกใช้ในชีวิตประจำวันทั่วชนบทสวีเดนจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และในดาลาร์นายังมีการสลักรูนเพื่อการตกแต่งจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
รูนเหล่านี้พัฒนามาจากยังเกอร์ฟูธาร์ก ซึ่งพัฒนามาจากเอลเดอร์ฟูธาร์ก
คำถาม
รูนจุดคืออะไร
รูนยุคกลางที่เติมจุดเข้าไป เพื่อให้สอดคล้องกับเสียงของอักษรละติน
ผู้คนเลิกใช้รูนเมื่อใด
ในที่ส่วนใหญ่เลิกใช้เมื่อถึงปลายยุคกลาง แต่ในดาลาร์นา ประเทศสวีเดน รูนยังคงอยู่จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20

