ภาพ: Tasnu Arakun, สาธารณสมบัติ, แหล่งที่มา
ยังเกอร์ฟูธาร์กคืออักษรรูนแห่งยุคไวกิ้ง มีรูนเพียง 16 ตัว ใช้สำหรับภาษานอร์สโบราณ ศิลาจารึกรูนเกือบทั้งหมดของสแกนดิเนเวียสลักด้วยรูนชุดนี้
ยังเกอร์ฟูธาร์กคืออะไร
เป็นเอลเดอร์ฟูธาร์กฉบับที่ถูกทำให้กระชับลง มีรูนเพียง 16 ตัว ปรับให้ใช้กับภาษานอร์สโบราณในช่วงยุคไวกิ้ง เมื่อมีรูนน้อยลงแต่ต้องใช้แทนเสียงมากขึ้น มันจึงแม่นยำน้อยลง และนำไปสู่การสะกดอย่างสร้างสรรค์ มันพบมากที่สุดบนศิลาจารึกรูน ซึ่งมักใช้รำลึกถึงผู้ล่วงลับหรือบันทึกเหตุการณ์
มันมีสองรูปแบบหลัก: รูนกิ่งยาว และรูนกิ่งสั้น นักวิชาการเชื่อกันมานานว่ารูปแบบกิ่งยาวเป็นแบบที่ใช้สำหรับอนุสรณ์ และรูปแบบกิ่งสั้นเป็นแบบที่ใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับข้อความบนไม้ แม้เส้นแบ่งนี้จะไม่เคร่งครัด: ศิลาเริกเองก็สลักด้วยรูนกิ่งสั้น จารึกยังเกอร์ฟูธาร์กที่เป็นที่รู้จักมีเกือบ 6,000 ชิ้น มากกว่าที่หลงเหลือจากเอลเดอร์ฟูธาร์กอย่างมาก ในจำนวนนี้รวมถึงศิลาเริกและศิลาเยลลิง
ยังเกอร์ฟูธาร์กถูกใช้ที่ใดบ้าง
ยังเกอร์ฟูธาร์กครองพื้นที่สแกนดิเนเวียในยุคไวกิ้ง ได้แก่ สวีเดน นอร์เวย์ เดนมาร์ก และไอซ์แลนด์ จากศิลาจารึกรูนราว 3,000 ก้อนในสแกนดิเนเวีย สวีเดนมีส่วนใหญ่ที่สุด (1,700–2,500 ก้อน): อุปลันด์มีความหนาแน่นสูงที่สุดในโลก (ราว 1,300 ก้อน) และเซอเดอร์มันลันด์ตามมาเป็นอันดับสอง (391 ก้อน) เดนมาร์กมีราว 250 ก้อน รวมถึงศิลาเยลลิง ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก นอร์เวย์มีราว 50 ก้อน โดยมีงานสลักที่โดดเด่นทางตะวันออก และไอซ์แลนด์ไม่มีเลย มันเดินทางไปพร้อมกับผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์สสู่ไอซ์แลนด์ กรีนแลนด์ และบางส่วนของหมู่เกาะบริติช เช่น เกาะแมน อักษรนี้มีสามรูปแบบตามภูมิภาค: รูนกิ่งยาว (เดนมาร์ก ทางการ) รูนกิ่งสั้น (สวีเดน–นอร์เวย์) และรูนไร้ก้าน (เฮลซิงเงอ)

มันพัฒนามาจากเอลเดอร์ฟูธาร์ก ศิลาเยลลิงสลักด้วยรูนชุดนี้ และโลโก้บลูทูธก็เช่นกัน
คำถาม
ยังเกอร์ฟูธาร์กมีรูนกี่ตัว
16.
รูนกิ่งยาวและรูนกิ่งสั้นคืออะไร
สองรูปแบบหลักของยังเกอร์ฟูธาร์ก รูนกิ่งสั้นมีขีดที่เล็กกว่าและสลักได้เร็วกว่า

