ภาพ: Rursus, สาธารณสมบัติ, แหล่งที่มา
ฟูธอร์กแองโกล-แซกซอนคืออักษรรูนของภาษาอังกฤษเก่า เป็นเอลเดอร์ฟูธาร์กที่ขยายเป็น 26 ตัวหรือมากกว่านั้นเพื่อให้รองรับเสียงใหม่ ๆ มันถูกใช้ในอังกฤษตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 11
ฟูธอร์กแองโกล-แซกซอนคืออะไร
เป็นเอลเดอร์ฟูธาร์กฉบับขยาย มีรูน 26–33 ตัว ปรับให้เข้ากับระบบเสียงของภาษาอังกฤษเก่า มันพัฒนาขึ้นหลังการตั้งถิ่นฐานของชาวแองโกล-แซกซอนในบริเตน และเพิ่มรูนอย่าง os และ ac เข้ามา มันปรากฏในจารึก ต้นฉบับตัวเขียน และบริบททางศาสนา
มันถูกใช้ตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 11 และบทกวีรูนอังกฤษเก่าให้บทกลอนหนึ่งบทแก่รูนแต่ละตัวของมัน อนุสรณ์ที่เป็นที่รู้จักที่สุดของมันคือไม้กางเขนรัทเวลล์ ซึ่งสลักบรรทัดจากบทกวี The Dream of the Rood (ความฝันถึงไม้กางเขน) อันเป็นข้อความรูนที่ยาวที่สุดในภาษาอังกฤษเก่า และหีบแฟรงก์ส กล่องกระดูกวาฬแกะสลักจากต้นศตวรรษที่ 8 ซึ่งปัจจุบันอยู่ในบริติชมิวเซียม
ฟูธอร์กถูกใช้ที่ไหน
ฟูธอร์กแองโกล-แซกซอนถูกใช้ส่วนใหญ่ในอังกฤษ ทั่วดินแดนของชาวแองโกล-แซกซอน สิ่งที่ค้นพบกระจุกตัวอยู่ในอังกฤษตะวันออกและตอนใต้ (เคนต์ อีสต์แองเกลีย นอร์ทัมเบรีย) และอังกฤษตอนเหนือ รวมถึงไม้กางเขนรัทเวลล์ในดัมฟรีส์ สกอตแลนด์ แม้ในทางเทคนิคจะเป็นของนอร์ทัมเบรีย สิ่งที่ค้นพบในเวลส์และสกอตแลนด์ตอนใต้มีน้อยมาก วัตถุที่มีจารึกฟูธอร์กหลงเหลืออยู่ไม่ถึง200 ชิ้น
รูนฟูธอร์กยังปรากฏบนเหรียญจำนวนหนึ่งจากศตวรรษที่ 7 และ 8 และอักษรรูปแบบที่ใกล้ชิดกันมากก็ถูกใช้ข้ามทะเลเหนือในฟรีเซีย นักวิชาการจึงมักเรียกมันว่าฟูธอร์กแองโกล-ฟรีเซียน
มันเติบโตมาจากเอลเดอร์ฟูธาร์ก เช่นเดียวกับยังเกอร์ฟูธาร์ก
คำถาม
ฟูธอร์กแองโกล-แซกซอนมีรูนกี่ตัว
ระหว่าง 26 ถึง 33 ตัว ขึ้นอยู่กับยุคสมัยและสถานที่
ทำไมจึงเรียกว่าฟูธอร์ก
ในภาษาอังกฤษเก่า เสียงของรูนตัวที่สี่กลายเป็น "o" ดังนั้นรูนหกตัวแรกจึงสะกดเป็น f, u, th, o, r, c

