पद्य एड्डातील हंसकन्या या तीन वाल्कीरी आहेत, ज्यांनी एका सरोवराकाठी आपले हंस-अंगरखे उतरवले, तीन भावांशी विवाह केला, त्यांच्यापैकी एक लोहार व्होलुंड, आणि सात हिवाळ्यांनंतर त्या उडून गेल्या.
हंसकन्या कोण आहेत?
पद्य एड्डातील व्होलुंडार्क्विथा हे काव्य तीन भावांपासून सुरू होते — स्लागफिथर, एगिल आणि लोहार व्होलुंड — ज्यांना एका सरोवराच्या काठावर अंबाडी कातत बसलेल्या तीन स्त्रिया दिसतात, आणि त्यांचे हंस-अंगरखे त्यांच्या शेजारी पडलेले असतात. 'त्या वाल्कीरी होत्या', असे काव्य म्हणते. दोघी राजा ह्लोडव्हेरच्या कन्या होत्या, ह्लाथगुथर स्व्हानह्वीट, 'हंसासारखी शुभ्र', आणि हेरव्होर आल्व्हिटर; तिसरी होती ओलरून. भावांनी त्यांना पत्नी म्हणून घरी नेले, आणि सात हिवाळे त्या राहिल्या. मग हंसकन्यांना युद्धाची ओढ लागली, त्यांनी आपले अंगरखे घेतले आणि त्या उडून गेल्या, आणि परत आल्या नाहीत. दोन भाऊ आपल्या पत्नींना शोधायला निघाले; व्होलुंड घरीच सोन्याच्या अंगठ्या घडवत, आपली पत्नी परत येण्याची वाट पाहत राहिला — आणि म्हणूनच राजा निथुथरने त्याला पकडले, ज्याची क्रूरता उरलेल्या काव्याला पुढे नेते.
त्या वाल्कीरी होत्या.
प्रश्न
हंसकन्या वाल्कीरी होत्या का?
होय, काव्य तसे सांगते.
त्या का निघून गेल्या?
त्यांना युद्धाची ओढ लागली, त्यांनी आपले अंगरखे घेतले आणि त्या उडून गेल्या.

